مقدمه و اهداف: مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک اختلال التهابی مزمن در سیستم عصبی مرکزی (CNS) است که با دمیلیناسیون، تخریب عصبی و تظاهرات بالینی متغیر مشخص می‌شود. در میان عملکردهای فیزیکی که توسط مولتیپل اسکلروزیس (MS) مختل می‌شوند، توانایی راه رفتن اغلب مهم‌تر از همه در نظر گرفته می‌شود. افراد مبتلا به MS نسبت به افراد همتای سنی، نوسان وضعیتی بزرگتر و سرعت راه رفتن آهسته تری دارند. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر مصرف آلفا لیپوئیک اسید با کورکومین بر شاخص های استرس اکسیداتیو و مشخصات بالینی افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس بود.
مواد و روش: نمونه آماری این مطالعه شامل 45 بیمار مبتلا به MS از نوع عود کننده- فروکش کننده RRMS بودند که بر اساس نوع درمان و وضعیت ناتوانی به دو گروه تجربی و کنترل همگن شدند. گروه تجربی اول 2 کپسول 300 میلی‌گرمیALA، گروه تجربی دوم 2 کپسول 300 میلی گرمی کورکومین و آزمودنی‌های گروه کنترل دو کپسول دارونما (گروه کنترل) به مدت دو ماه (هر روز ساعت 10 صبح) مصرف کردند. یک روز قبل و بعد از دوره از از آزمودنی‌ها آزمون توسعه یافته زمان بلند شدن و راه رفتن گرفته شد.
یافته ها: نتایج آزمون تی همبسته نشان داد در گروه‌های تجربی پس از یک هفته کاهش معنی‌داری در نمرات ناتوانی (05/0< P) و زمان بلند شدن و راه رفتن مشاهده شد؛ نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد بین سه گروه در تمامی شاخص‌ها تفاوت معنی‌داری وجود دارد (05/0< P) و گروه تجربی کورکومین نمرات بیشتری نسبت به گروه ALA داشتند .
نتیجه گیری: ALA می‌تواند عملکرد راه رفتن را به دلیل افزایش عملکرد عضلات اسکلتی به جای تغییر عملکرد CNS بهبود بخشد. ALA از عملکرد میتوکندری به عنوان یک عامل مشترک ضروری برای پیروات دهیدروژناز در طول تنفس هوازی پشتیبانی می‌کند و علاوه بر محافظت CNS در سنتز اسیدهای نوکلئیک میتوکندریایی نقش دارد.