زمینه و هدف: پدیده شوم فرا زناشویی می‌تواند پیامدهای فاجعه‌باری برای شریک زخم‌خورده، رابطه زناشویی و همسر پیمان‌شکن داشته باشد. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان وجودی و زوج‌درمانی بر بخشش در زوجین آسیب‌دیده از روابط فرا زناشویی همسر بود.

روش کار: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل است. جامعه‌ شامل کلیه زنان شهرستان قرچک تهران درگیر روابط فرا زناشویی که در سال 1402 در مراکز مشاوره دارای پرونده مشاوره‌ای به تعداد 250 نفر بودند، تشکیل داد. نمونه آماری شامل 60 نفر از زنان مراجعه‌کننده به کلینک مشاوره شادمهر قرچک بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند و داوطلبانه انتخاب شدند. آزمودنی‌ها به سه گروه درمان وجودی (20 نفر)، زوج‌درمانی شناختی رفتاری (20 نفر) و کنترل (20 نفر) گروه‌بندی شدند. به ‌منظور گردآوری داده‌ها از پرسش‌نامه بخشش زناشویی پولارد و همکاران(1998) استفاده شد. تحلیل آماری با استفاده از تحلیل آماری اندازه‌گیری مکرر انجام شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو رویکرد درمانی موجب افزایش معنادار در نمرات بخشش در مراحل پس‌آزمون و پیگیری نسبت به پیش‌آزمون شدند. همچنین، این درمان‌ها در مقایسه با گروه کنترل، اثر معنی‌داری بر افزایش بخشش داشتند. در مقایسه بین دو روش، درمان وجودی اثرگذاری بیشتری در تقویت بخشش نشان داد.

نتیجه‌گیری: به طور کلی می‌توان بیان نمود که هر دو رویکرد درمانی می‌توانند به عنوان روش‌های مؤثر در بهبود بخشش و روابط زناشویی مورد استفاده قرار گیرند، اما رویکرد وجودی در این زمینه موثرتر است.