زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) با اختلالات عمیق مولکولی و تحریک مسیرهای مرگ سلولی شناخته می‌شود. اخیراً پدیده آنوکیس به عنوان یکی از سازوکارهای اصلی پیشرفت بیماری به سمت فیبروز و انتقال آسیب به سیستم قلبی-عروقی مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات هشت هفته تمرین تناوبی و مکمل‌دهی روزاوین بر بیان ژن‌های MMP14 و ITGB1 و miR-6881-5p در رت‌های مدل کبد چرب انجام شد.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی، رت‌های نر نژاد ویستار پس از ۱۴ هفته القای بیماری با رژیم غذایی پرچرب و پرشکر، به ۶ گروه: ۱) کنترل سالم، ۲) کنترل مدل (بیمار)، ۳) مدل+سالین، ۴) مدل+روزاوین، ۵) مدل+تمرین تناوبی و ۶) مدل+تمرین تناوبی+روزاوین تقسیم شدند. پروتکل تمرین تناوبی به مدت هشت هفته (۵ جلسه در هفته) اجرا شد و مکمل روزاوین (۳۰ mg/kg) روزانه به صورت درون‌صفاقی تزریق گردید. بیان ژن‌های MMP14 و ITGB1 در بافت کبد و miR-6881-5p در بافت قلب با روش Real-time PCR اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های شاپیرو-ویلک، آنالیز واریانس یک‌راهه و دوراهه همراه با آزمون تعقیبی بن‌فرونی در سطح معنی‌داری ۰/۰۵ انجام شد.
نتایج:نتایج نشان داد مقادیرMMP14وmiR-6881-p5در گروه مدل به طور معنی‌داری بیشتر از گروه کنترل سالم بود (P=0.012)، در حالی که بیانITGB1کاهش معنی‌داری داشت (P=0.012). تمرین تناوبی و مکمل روزاوین به صورت مجزا باعث کاهش معنی‌دارMMP14وmiR-6881-p5و افزایش بیانITGB1نسبت به گروه مدل شدند (P≤0.05). همچنین، بیانmiR-6881-p5 در گروه تمرین ترکیبی به طور معنی‌داری کمتر از گروه‌های تمرین یا مکمل به تنهایی بود. علاوه بر این، اثر تعاملی تمرین و روزاوین موجب تقویت معنادار سیگنال‌های بقا و کاهش نشانگرهای تخریبی و اپی‌ژنتیک گردید.
نتیجه‌گیری:در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهند که تمرین تناوبی همراه با مکمل روزاوین از طریق مهار متالوپروتئینازها و تقویت اینتگرین‌ها، مانع از وقوع پدیده آنوکیس شده و با تعدیل میکرو RNAهای قلبی، اثرات محافظتی قدرتمندی بر محور کبد-قلب ایفا می‌کند.