مقدمه و هدف: هدف پژوهش، بررسی رابطه بدرفتاری‌های دوران کودکی با اضطراب امتحان با میانجی‌گری بدتنظیمی هیجان تحصیلی در دانش‌آموزان دوره اول متوسطه بود.
روش کار: این پژوهش از نظر ماهیت، کاربردی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش‌آموزان دوره اول متوسطه در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنان ۳۳۰ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای در پژوهش شرکت کردند. از سه پرسشنامه استاندارد، پرسشنامه اضطراب امتحان ابوالقاسمی و همکاران(1375)، پرسشنامه بدرفتاری دوران کودکی برنستاین و همکاران (2003)، پرسشنامه بدتنظیمی هیجان تحصیلی بوریک (2016) برای جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد که با بهره‌گیری از نرم‌افزار اسمارت پلاس تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج حاکی از آن بود که بدرفتاری‌های دوران کودکی اثر مستقیم و معناداری بر اضطراب امتحان (r = 0.378, p = 0.001)، و بر بدتنظیمی هیجان تحصیلی دارد(r = 0.194, p = 0.001) و بدتنظیمی هیجان تحصیلی اثر مستقیم و معناداری بر اضطراب امتحان دارد(r = 0.322, p = 0.001). همچنین بدتنظیمی هیجان تحصیلی نقش میانجیگری در رابطه بین بدرفتاری‌های دوران کودکی و اضطراب امتحان ایفا می‌کند(r = 0.093, p = 0.001)،
نتیجه‌گیری: به طور کلی، یافته‌های این پژوهش بیانگر آن است که تجربه بدرفتاری در دوران کودکی می‌تواند از طریق تضعیف فرایندهای تنظیم هیجان تحصیلی، زمینه‌ساز افزایش اضطراب امتحان در دانش‌آموزان دوره اول متوسطه شود. بر این اساس، توجه به ارتقای مهارت‌های تنظیم هیجان می‌تواند در کاهش اضطراب امتحان دانش‌آموزان مؤثر باشد.