زمینه و هدف: یادگیری الکترونیکی به‌عنوان یکی از شیوه‌های نوین آموزشی می‌تواند بر ابعاد مختلف رفتاری و روانی دانش‌آموزان تأثیر بگذارد. از سوی دیگر، پرخاشگری و سلامت روانی از مهم‌ترین شاخص‌های تربیتی در دوران نوجوانی به شمار می‌روند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف مدل‌یابی روابط ساختاری یادگیری الکترونیکی و پرخاشگری با نقش میانجی سلامت روانی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم شهر بهشهر انجام شد.
روش کار: پژوهش حاضر از حیث روش توصیفی و از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر بهشهرکه در سال تحصیلی 1401-1400 مشغول به تحصیل بودند. تعداد جامعه آماری بنا بر استعلام از واحد آمار اداره آموزش و پرورش شهرستان بهشهر برابر با 850 نفر بود. حجم نمونه طبق جدول کرجسی و مورگان 265 نفر از طریق روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار تحقیق شامل سه پرسشنامه یادگیری الکترونیکی واتکین و همکاران (2004)، پرخاشگری اهواز زاهدی‌فر و همکاران (1379) و سلامت روان گلدبرگ (1972) بود و برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزار SPSS و نرم افزار Pls استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج تحقیق نشان داد که بین یادگیری الکترونیکی و پرخاشگری با نقش میانجی سلامت روانی دانش آموزان رابطه وجود دارد. همچنین بین یادگیری الکترونیکی و سلامت روانی، بین سلامت روانی و پرخاشگری و بین یادگیری الکترونیکی و پرخاشگری دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم شهر بهشهر رابطه وجود دارد.
نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد که بین یادگیری الکترونیکی و پرخاشگری با نقش میانجی سلامت روانی دانش‌آموزان رابطه معناداری وجود دارد. این نتیجه بیانگر آن است که سلامت روانی می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در جهت‌دهی اثرات یادگیری الکترونیکی بر رفتارهای پرخاشگرانه ایفا کند. بنابراین، تقویت سلامت روانی دانش‌آموزان از طریق مداخلات آموزشی و مشاوره‌ای می‌تواند به کاهش پرخاشگری و بهره‌گیری مثبت‌تر از ظرفیت‌های یادگیری الکترونیکی منجر شود.