در سازمان‌های دانشگاهی، نوآوری رفتاری کارکنان نقش مهمی در بهبود فرایندهای اداری، افزایش کیفیت خدمات آموزشی و پژوهشی و ارتقای پاسخ‌گویی به نیازهای ذی‌نفعان دارد. یکی از عوامل مؤثر بر بروز این رفتارها، حمایت سازمانی ادراک‌شده است که نشان‌دهنده میزان توجه سازمان به رفاه، ارزشمندی و مشارکت کارکنان تلقی می‌شود. پژوهش حاضر با هدف تبیین اثر حمایت سازمانی ادراک‌شده بر رفتار نوآورانه کارمندان دانشگاهی با تأکید بر نقش میانجی درگیری شغلی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد حمایت سازمانی ادراک‌شده، درگیری شغلی و رفتار نوآورانه گردآوری شد. جامعه آماری شامل کارمندان دانشگاهی بود که نمونه پژوهش با روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب گردید. برای تحلیل داده‌ها از رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری و نرم‌افزارهای آماری مرتبط استفاده شد و روایی سازه و پایایی ابزارها در سطح قابل قبول تأیید گردید. نتایج نشان داد حمایت سازمانی ادراک‌شده اثر مثبت و معناداری بر درگیری شغلی و همچنین بر رفتار نوآورانه دارد. علاوه بر این، درگیری شغلی نیز به‌طور مثبت رفتار نوآورانه را پیش‌بینی کرد و آزمون اثرات غیرمستقیم نشان داد که درگیری شغلی نقش میانجی معناداری در رابطه بین حمایت سازمانی ادراک‌شده و رفتار نوآورانه ایفا می‌کند؛ به این معنا که بخشی از اثر حمایت سازمانی از طریق افزایش انرژی، جذب‌شدگی و اشتیاق کارکنان به کار منتقل می‌شود. بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که تقویت سازوکارهای حمایتی در دانشگاه، مانند عدالت سازمانی، توجه به نیازهای شغلی، بازخورد سازنده و به رسمیت شناختن تلاش‌ها، زمینه افزایش درگیری شغلی و در نهایت توسعه رفتارهای نوآورانه را فراهم می‌سازد. این نتایج برای مدیران دانشگاهی در طراحی سیاست‌های منابع انسانی و برنامه‌های انگیزشی به منظور ارتقای نوآوری سازمانی قابل استفاده است.